Het heeft ruim zeventig jaar gekost voordat het weer eens een beetje leuk werd in Rotterdam. Met alle passagierende zeelieden schijnt het hier voor 14 mei 1940 continu feest te zijn geweest. De laatste vijf jaar is het feest weer teruggekeerd. Toen ik onlangs met ex-studiegenootjes op een vrijdagavond de Witte de Withstraat inliep, wisten ze niet wat ze zagen. Eind jaren negentig was daar ook wel eens een feestje. De gasten dachten dat er nu een leuk festival aan de gang was. Ik vertelde ze dat dit een gewone vrijdagavond is.
Die geweldige festivallige sfeer in de stad werkt als een magneet. Zelfs het in-flight magazine van Korean Air raadde deze maand over elf pagina’s reizigers aan om Rotterdam te bezoeken. Dat zal balen zijn, als je in een vlucht van Seoul naar Tokio zit! Het is inmiddels zo fijn in de stad dat zelfs kunstenaars beginnen te klagen dat het te leuk wordt. Blijkbaar hebben ze een luisterend oor gevonden. Een invloedrijk oor zelfs, die van burgermeester Aboutaleb. Hij bedacht een bizarre oplossing voor de té leukheid van de stad: maak het minder leuk. Dat is vervelend nieuws voor de gewone Rotterdammer die na een week hard werken een of twee avondjes wil ontspannen. Aboutaleb stelt voor om de terrassen van horecazaken om elf uur ‘s avonds te sluiten.
Zeg Ahmed, meen je dat nu echt!? Verwacht u dat door de sluiting de overlast ophoudt? Het is niet helemaal duidelijk welke overlast moet ophouden. Wie in het centrum van een stad gaat wonen, weet toch dat daar geluid bij hoort? Wil je dat niet, dan ga je buiten het centrum wonen. Het idee van een stadscentrum nu is dat daar leuke dingen gebeuren. De gemeente bedacht het drukke centrum nota bene zelf: de City Lounge.
Een ander argument van Aboutaleb is dat de gemeente geen capaciteit heeft om handhavend op te treden. Dan maak je toch capaciteit. Gemeente Rotterdam, doe zelf wat je ons adviseert: Make it Happen!