Het wordt tijd voor een uitgebreide ode aan Ahmed Aboutaleb. Onze burgemeester stijgt steeds verder boven zichzelf uit. Of misschien stijgt hij helemaal niet boven zichzelf uit, maar wel boven het bekende Hollandse maaiveld, waar de zeis nooit ver weg is. Toen er onlangs wat onrust in de stad was, twijfelde hij niet en nam kordaat beslissingen. Ik zat gekluisterd aan de televisie om zijn persconferentie live te zien. Daar stond hij weer, de eerste burger van Rotterdam met trekjes van een staatsman. Ik ben altijd gefascineerd door de manier waarop Aboutaleb spreekt. Want dit is een man die de eerste jaren van zijn leven geen woord Nederlands heeft gesproken. Zijn maandelijkse toespraak tijdens het Ondernemersontbijt is ook zo’n moment waar hij vaak excelleert. Niet zelden komt hij met een speech van vele minuten, die hij uit het hoofd uitspreekt zonder dat een enkele ‘eh’ te horen valt, een groot verschil met zijn voorganger Opstelten, die zowat na ieder woord ‘uuuh’ prevelde. Bewonderenswaardig, zeker voor een publiek dat doorgaans uit vooral VVD’ers lijkt te bestaan. Uiteraard is het de taak van een burgemeester om boven de partijen te staan. Maar de manier waarop onze Ahmed dit doet, vind ik altijd bijzonder.
Een bijzonder moment speelde zich een paar weken geleden af in Ahoy. Het incident bij het consulaat vond de avond ervoor plaats. Aboutaleb moet weinig slaap hebben gehad. Toch verrichtte hij bij de finales van het WK Shorttrack een symbolische handeling. Het was speciaal dat hij er was, en dat voelde het publiek ook. Toen de presentator vroeg of hij iets van het evenement had meegekregen, antwoordde Aboutaleb dat hij helaas de afgelopen 18 uur een dringende kwestie moest behandelen, waardoor het schaatsen erbij in was geschoten. Die onderkoelde opmerking maakte bij het publiek een spontaan en oorverdovend applaus los. Het zal zelden zijn voorgekomen dat een burgemeester zo massaal werd toegejuicht.
Aboutaleb krijgt dingen voor elkaar. Een van zijn grootste wapenfeiten was een interventie in ‘Den Haag’. Het ministerie van Defensie besloot om de Van Ghentkazerne te verhuizen. Maar een havenstad als Rotterdam kon niet zonder militaire aanwezigheid, zo vond Aboutaleb. Zijn kritiek werd gehoord en in plaats van te verdwijnen wordt de kazerne juist groter. Er dient zich al weer een uitdaging voor hem aan. Een havenstad kan ook niet zonder Havenziekenhuis. Niet zozeer vanwege de haven, maar vanwege de stad. Als het ‘Haven’ straks naar Capelle is vertrokken, hebben we nog maar één ziekenhuis in het centrum. Dat is met een verouderende bevolking onvoldoende. Daarom vanaf dit papier een oproep aan Aboutaleb: grijp de zorgmanagers bij de jas of jurk en maak ze duidelijk dat een fusie geen geld gaat opleveren. Wel worden de managers het baasje van een grotere afdeling, waardoor ze in een hogere salarisschaal vallen. Die perverse prikkel is de enige verklaring voor de fusie. Hup Ahmed!